A promotora cultural eLEFANTE330 acolleu na xornada do pasado venres, 14 de decembro, nun espazo do centro da cidade da Coruña a mostra colectiva de vinte creadores emerxentes “Plan de rescate” cun grande éxito de participación. Nesta exposición unha vintena de artistas vinculados con Galicia amosaron durante 24 horas a súa visión da crise económica para “axitar” á sociedade e “remover conciencias”.
A xornada desenvolta por María Marco, Roberto Figueiral e Eduardo Fernández Peral contou coa presenza do conselleiro de Cultura, Educación e Ordenación Universitaria, Xesús Vázquez, así como de destacadas personalidades da vida cultural galega.
“Plan de rescate” fixo visible o traballo de 22 artistas entre os que se atopan Héctor Francesh, que pintou con ironía a crise do capitalismo, ou Carme Delaco que no seu óleo amosou unha detención. Xunto a eles, outros vinte artistas que con menos de 35 anos encheron desde as once da mañán este espazo no centro da Coruña cedido para a esta mostra.
Este grupo de creadores emerxentes, xunto con outros cunha ampla traxectoria, puxeron de manifesto o seu compromiso social nesta mostra afastada do circuito tradicional para seguir a estela de novos formatos, como o “One day exhibition”, que recibiu grande aceptación en cidades como Berlín e Nova York.
Malia que esta mostra tan só se prolongou por un día, os seus impulsores manifestaron a Efe que seguirá viva en internet a través da gravación dun vídeo documental. A promotora, eLEFANTE 330, é independente y cree no valor cultural da arte. A súa estrea, con esta colección, foi nun local comercial que sufre a crise, porque tras décadas de actividade encóntrase estancado sen posibilidade de ser alugado ou vendido. Os seus donos cédeno de maneira filantrópica para colaborar na difusión da arte galega e sumarse ó plan eLEFANTE 330, “apoiar a cultura para rescatar á sociedade”, destacou a Efe esta promotora cultural.
A entidade parte do fenómeno chamado “o elefante branco”, expresión que designa propiedades cun custo de manutención superior ós beneficios, para revolucionar o concepto e “darlle un necesario” cambio de sentido. “Vivimos rodeados de elefantes inmobiliarios e ideolóxicos, pero o noso paquidermo, o noso proxecto, cre na cultura como saída á xungla económica que nos rodea e que nos impide avanzar”, aseguran.
Os nomes dos participantes en “Plan de rescate” son José Andrés Santiago, Misha Bies Golas, Enrique Lista, Joan Morera Arbones, Jorge Perianes, Proxecto Socheo, Marco Godoy, PSJM, Hector Barrios, Manuel Eirís, Vítor Mejuto, Gemma Pardo, Vanesa Díaz & Juan Adrio, Mauro Trastoy, Carmen Delaco, Hector Francesch, Eduardo Valiña, Jacobo Bugarín, Javier Martín, Amaya González Reyes, Javier Largen e José Manuel Vidal.
ESTHER FERRER. EN CATRO MOVEMENTOS

“O accidente é parte da performance”. “Cando o concepto está espido e toda a xente o pode ver, a idea ten que ser boa”. “Cando todo está controlado pola institución xa non hai liberdade”. “Non fago arte para o outro, fago arte para min”. “A arte é o único espazo de liberdade”… Estas frases de Esther Ferrer, recompiladas durante anos de conversas, preséntannos unha artista radical, independente, anti-exposición, libre e con ideas propias. Iso todo converteuna desde o inicio do seu traballo como artista, que é o mesmo que dicir desde que empezou a facer calquera cousa, nunha persoa incómoda e admirable, nun exemplo para todos e á vez en alguén difícil de axustar aos roles asignados a un artista polo sistema artístico actual.
Leva máis de corenta anos desenvolvendo un traballo sistemático, rigoroso e metódico arredor do coñecemento do mundo, e aínda que ela afirme que só lle interesa o seu traballo namentres o está facendo, no seu taller, é inevitable preguntarse que sucede con esas obras cando saen do seu taller, cando saen da súa boca. E o que sucedía até hai moi pouco é que eran absolutamente descoñecidas en España, aínda que recoñecidas internacionalmente. Aos poucos hanse ir vendo algunhas das súas performances, algunhas das súas obras… aos poucos e de xeito desordenado e inconexo. Pero é que Esther Ferrer non quere expor, e non é doado, primeiro, convencela e, despois, reducir o seu pensamento a un puñado de obras nunhas salas.
Poderiamos dicir que toda a súa obra se reduce a unha soa: Esther Ferrer. Ela é a obra, non só ela, o seu corpo e a súa enerxía nas performances, senón ela, sempre ela, nos seus obxectos, nos seus autorretratos, na súa procura do infinito a través do número pi; ela en definitiva, co seu corpo, a súa voz, as súas ideas, as súas palabras, a súa lóxica e a súa desmesura.
Simplemente xenial, tentar sistematizar o seu traballo e reconducilo a unha exposición resulta unha loita que só se pode realizar entrando no epicentro do seu pensamento. Falando coas súas palabras, mirando cos seus ollos, tocando coas súas mans. Por isto eliximos catro ideas que están presentes sempre en todos os seus traballos, dun xeito ou doutro: o tempo, o infinito, a repetición e a presenza. En catro movementos, en catro bloques centrados en cada un destes conceptos, a exposición reúne obra obxectual, instalacións e documentación das súas performances, obras esenciais na súa traxectoria e outros traballos inéditos; algúns nunca vistos, nunca realizados, e outros pensados explicitamente para esta ocasión.
Non se trata dunha mostra retrospectiva, porque Esther non é especialmente amiga de mirar cara atrás, tampouco é unha antolóxica, porque iso é propio de artistas que terminaron a súa traxectoria artística e Esther Ferrer segue activa, coma sempre. Esther Ferrer. En catro movementos pretende pór á vista de todos catro dos eixos sobre os que se constrúe a obra de toda unha vida e, especialmente, amosar unha obra de arte sempre en construción, en permanente progreso e desenvolvemento: Esther Ferrer.
Unha coprodución con ARTIUM, Centro-Museo Vasco de Arte Contemporáneo, ES BALUARD Museu d´Art Modern i Contemporani de Palma e AC/E Acción Cultural Española.
Fuente: cGac
Nace una revista digital que apuesta por el arte emergente Plétora se presenta con una muestra en el FAC-Peregrina
Reseña publicada en El País / Galicia. 7 de Junio de 2012.
¡Por fin inauguramos!
Sin palabras ante la generosidad de Enrique Lista, Luís Díaz Díaz, Lois Patiño, Carla Andrade, Ulobit (Horacio González, Juan Gil y Ariel Ninas), Joan Morera Arbones, María Magán, Amaya González Reyes, Juanma Lodo, Nacho Mdamme, Lúa Gándara, el Furancho de Arte Contemporáneo (Ania González, Olmo Blanco y Diego Vites, Vites por partida doble!), a los que subieron hasta allí, traductores, esperanzadores, amigos, supervivientes…sin palabras.
Podeis disfrutar de “Plétora, La exposición” hasta el 22 de Junio en el Furancho de Arte Contemporáneo / FAC Peregrina. ¡¡Abierto sólo los viernes!!!
Apertura de Kunsthalle, un espacio versátil dentro del ámbito de la hostelería que anuncia nuevas formas de proyección de la cultura
Mañana miércoles día 16 de mayo a las 20.30h se abre en Santiago de Compostela un espacio que anuncia nuevas fórmulas de programar la cultura. Complementario de espacios institucionales que tienen mayor rigidez a la hora de programar actividades culturales, Kunsthalle busca una manera distendida de presentar proyectos sin abandonar el rigor y la profesionalidad a la hora de seleccionar las propuestas.
Kunsthalle no es una galería de arte, ni un museo, ni una sala teatral ni de conciertos; es un contenedor que apuesta por un concepto de hostelería vinculada a la cultura de una manera activa.
En esta apertura de puertas, Kunsthalle presenta el trabajo site-specific de 5 conocidos artistas (Jorge Perianes, Alain Urrutia, Suso Fandiño, Carlos Maciá y Misha Bies Golas) y una exposición individual de Álvaro Negro, que ocupa la pared principal del piso Uno y el espacio del Black Cube en el piso Cero. Las sesiones musicales de estos primeros días de apertura serán protagonizadas por los Dj Sandrita Dinamita, Nano Vinilo y Faber. Estudio 3 (Radio Galega).
Para más información:
Kunsthalle
Rúa da Conga, 8
15704 Santiago de Compostela
T. 981 575 170
info@kunsthalle.es
www.kunsthalle.es
Políptico. Un comentario sobre la puesta en valor del patrimonio
Una instalación de Enrique Lista comisariada por María Marco
Zona C
Del 23 de Mayo al 23 de Septiembre de 2012
“Políptico. Un comentario sobre la puesta en valor del patrimonio” consiste en una instalación fotográfica que funciona como dispositivo de rastreo de los mecanismos de construcción del relato visual. El artista nos invita a reflexionar a partir de imágenes-icono de nuestro patrimonio cultural vinculadas a la tradición jacobea como la repostería-souvenir : tartas de santiago o dulces con forma de vieira que se han consagrado como símbolo e identidad de la cultura gallega. Estos elementos se muestran en un recorrido similar a la disposición de las imágenes en los lugares de culto de tradición cristiana.
La serie de fotografías presentadas, presididas por un tríptico principal —el que da nombre a la exposición—realizadas con una impecable calidad formal, han sido realizadas siguiendo la tradición del bodegón barroco español de, por ejemplo, la pintura de Juan Sánchez Cotán; conectando también con las prácticas artísticas más contemporáneas vinculadas al potencial simbólico de la comida, como el trabajo relacional de Rirkrit Tiravanija, Félix González-Torres, Vik Muniz o el trabajo fotográfico de Fischl & Weiss.
La instalación, como propuesta conceptual, une en el mismo espacio discursivo la identidad cultural, las costumbres alimenticias y la tradición religiosa. También conecta diferentes ideas como el discurso mítico asociado a la alimentación y los rituales vinculados con la gastronomía, la influencia de lo religioso como constructor de nuestra identidad, la espectacularización de la tradición o la capitalización del patrimonio simbólico por parte de empresas, instituciones o eventos multitudinarios orientados al turismo de masas.
En definitiva, “Políptico. Un comentario sobre la puesta en valor del patrimonio” nos recuerda que no existen productos ni costumbres inocentes, sino que nuestra civilización se construye sobre una base de profundas cargas culturales. Enrique Lista propone un proyecto de investigación y análisis social tomando como punto de partida las tradiciones culinarias en Galicia, ya que en ellas confluyen aspectos determinantes como la industria, la identidad local, el patrimonio o la religión.
Inauguración: 23 de Mayo (Miércoles) a las 20H. en Zona C (enfrente del CGAC)
Planos del FAC / Furancho de Arte Contemporáeo-A Peregrina.
Trazados de Mauro Trastoy.
Cómo llegar / GoogleMaps:
PLÉTORA, la exposición
Enrique Lista / Luis Díaz Díaz / Amaya González Reyes / Lois Patiño / Carla Andrade / Nikita Rodríguez / ULOBIT / Joan Morera / Diego Vites / María Magán
Comisaria: María Marco
Probablemente no cabe un mejor principio que el de remitir a un infinito reflejo especular. Así podemos pensar que realmente no estamos comenzando, que estamos tratando de llevar este discurso al final justo desde el principio. Cada vez que empezamos de nuevo confirmamos una realidad terminal y constatamos la superficialidad de la historia. El proyecto PLÉTORA se estrena aludiendo explícitamente a un revés ontológico, a un modo de entender la historia y sus sucesivas crisis como aperturas a nuevos ciclos de adaptación y pervivencia de la cultura. La versión expositiva de la revista PLÉTORA, que se presenta el próximo 1 de Junio en el FAC junto al primer número de la revista, es un proyecto que pretende compaginar texto y contexto, crisis, autogestión y empoderamiento social a través de la mirada de diez artistas que comparten orígenes geográficos, generación y una actitud proactiva ante la situación de inmovilismo y precariedad generada por la crisis económica. Para ello qué mejor contexto que el Furancho de Arte Contemporáneo. Un espacio cuya existencia redefine las prácticas artísticas y expositivas contemporáneas en Galicia y qué mejor modo de hacerlo que mediante la herramienta expositiva, como dijo J-M Poisot Las exposiciones no únicamente ponen en pie el proyecto estético de los artistas sino que activan otros proyectos y discursos encaminados tanto a escribir la historia y organizar la temporalidad del arte contemporáneo como a hacer del arte una utopía social. PLÉTORA, la exposición, al igual que la filosofía subyacente de la nueva revista, quiere reconquistar ese discurso del arte como utopía de lo social reescribiendo, desde el final de una época, un nuevo principio.
INAUGURACIÓN: 1 de Junio (Viernes) de 2012 / 19:30 H.
Con la performance de Diego Vites: “ser-xesta” y el concierto de OPERA ELECTRÓNICA con la pieza “Barroca”. Juanma LoDo (electrónica) + Nacho mdmme (osciladores) + Lúa Gándara (Vestida De Princesa)
http://ccaa.elpais.com/ccaa/2012/04/23/galicia/1335208187_702011.html
http://facperegrina.wordpress.com/
Imagen: Vivenzas dunha pega (primeiro ensaio sobre o exceso e o luxo), Josetxu F. Cáccamo, fotografía del making of del vídeo homónimo de Amaya González Reyes. Cortesía de la artista.
Ulobit es una declaración de intenciones. El nombre surge de la expresión gallega “U-lo” que se pregunta por la ubicación de algo y el anglicismo “bit”, el acrónimo de Binary Digit; esa interminable secuencia de ceros y unos en los que se basa el lenguaje digital. Ulobit actúan desde el vértice entre lo digital y lo analógico, entre el pasado y un presente continuo atemporal. ¿Dónde está el bit? no deja de ser una pregunta retórica entre la retranca y la teoría de los medios digitales que integran el lowtech dentro de su discurso. Estos exploradores del bit, Ariel Ninas (zanfona), Horacio González (vídeo) y Xoan Xil (electrónica) han sido capaces de enfrentarse a esta tierra inter—media revisitando un proyecto audiovisual de la envergadura de Vikingland, el largometraje que presentó en 2011 Xurxo Chirro basado en la recuperación del material grabado a mediados de los noventa por Luis Lomba “O Haia”, un marinero embarcado en un transbordador que hacía la ruta entre la ciudad danesa de Romo y la isla alemana de Sylt. Lomba compra una videocámara con la que graba su vida cotidiana, su trabajo en el barco, y a sí mismo desde una ingenua y espontánea autorrepresentación… El descubrimiento de estas cintas olvidadas obliga a Chirro a recuperar, quince años después, ese excelente material audiovisual y a redescubrir una historia épica sobre la emigración gallega en el norte de Europa.
Ulobit se presentarán en el Festival Eco1 de Matadero Madrid el próximo domingo 18 de Marzo.
Bodegón interactivo!
"Still Life - Concept." Scott.j38.net. Retrieved on January 27th, 2012.
Foto de Bernabé/J.
El artista Manu Mimé denunciando la censura a la que se ha sometido su pieza en ENPORCARTE, la exposición del cocido de Lalín.
Resulta que el cura de la localidad encontró ofensivo que se colocará la cabeza de un puerco sobre un cuerpo del sagrado corazón… parecen desconocer esta estrategia deificadora ya la usaron los egipcios, por ejemplo, con los dioses faraones como Seth-Horus: cabeza de halcón…que si el tema era promocionar el cocido y el cerdo, oiga, lo elevamos a la categoría de dios.
MÁS CERDOS…
Parece que lo del cerdo trae mucha cola en Galicia. En Santiago de Compostela han robado dos cerditos (herencias del catastrófico cowparade) situados en espacios públicos y Conde Roa se ha enfadado mucho y ha suspendido una futura muestra callejera tras el robo de dichas piezas. Con esta noticia hemos sabido que el ayuntamiento preparaba una exhibición “callejera” : ” El Ayuntamiento tenía programada y contratada una exposición de esculturas de destacados artistas gallegos en el Ensanche, en la que iban a participar una decena de escultores, que aportarían diferentes obras para su exposición en distintas calles y plazas de la zona nueva configurando un museo urbano.”, «Iba a ser una maravilla», dice desolado Conde Roa…
Nosotros no sabemos que es más triste: que unos vándalos roben estos gráciles ejemplares de Pork Art, que no haya presupuesto para el arte contemporáneo per se y sí para promocionar el folklore masticado y regurgitado hasta la extenuación (¿Alguien no conoce el cocido gallego?), que se suspenda una muestra callejera de Pork Art o que nuestros políticos lo tilden de “maravilla”…
Sobrevivir en tiempos de crisis
Pero ese galerista de raza, humilde y sin aparente glamour afirmaba que él no iba a cerrar. Era muy sencillo, me explicaba “aquí solo pueden cerrar los que tienen dinero, los que no tenemos dinero ni propiedades en las que refugiarnos, ni nadie que nos mantenga… ¿Qué vamos a hacer? ¿Abrir una mercería? ¿Hacer oposiciones? ¿ A nuestra edad?” Efectivamente para los que el mundo del arte es, además de una vocación y a veces un castigo, una profesión, un territorio en el que se vive y se trabaja, para ellos, para nosotros, cerrar nunca es una solución viable. Cierran los que pasaban por aquí y pueden entrar y salir, los que vivimos en este “país arte” no tenemos muchas opciones.
En estos primeros días del año se están haciendo realidad muchos de los temores que cerraban el año pasado: la crisis económica efectivamente está poniendo contra la pared a centros públicos y a empresas privadas. No hay que negarlo: todos estamos más que preocupados por como vamos a poder sobrevivir. Naturalmente unos se quejan más que otros y así se da el caso de que son los que más se quejan los que menos recortes han sufrido y que los que no podemos quejarnos, porque no tenemos mucho tiempo que perder, somos los que más arriesgamos: las pequeñas empresas privadas, las que por no poder no podemos ni hacer un ERE, a las que la crisis nos va la vida, no sólo el bienestar y la comodidad. Los que no tenemos recortes porque no tenemos presupuestos públicos a primeros de año para poder recortar. Los que si queremos editar algo lo tenemos que pagar sin institución que nos ponga un colchoncito, ya se llame coedición o patrocinio. Y me acordaba estos días del galerista que no cerró en la pasada crisis y que sigue abierto, pensando que todavía en esta nueva crisis tampoco va a poder cerrar aunque maldiga su estampa por no haber podido, entre crisis y crisis ahorrar lo suficiente como para salir de este negocio voraz que es el mundo del arte contemporáneo y ver los toros desde la barrera… pero es que el que nace con alma de torero (aunque no siempre tenga la estampa del torero) no puede más que morir de una cornada en las Ventas o en la Maestranza.
Y hablando de quejas y llantos, estamos hartos de oír quejas de museos que todavía tienen presupuestos, a veces sólo con recortes del 12%, presupuestos todavía millonarios, con más de cuarenta y cincuenta, y más, empleados, pero nos sorprendemos del poco ruido que hacen esos museos que como DA2 se han quedado con un solo empleado (para todo) o con un recorte de mas del 50% , que eso sí que es un recorte. Y nos sorprende el silencio de las asociaciones de museos, de críticos, del IAC y de todos los que se han hartado de hacer comunicados en los últimos tiempos apoyando, lamentando u ofreciendo ayuda y soluciones a los más damnificados. Tal vez es que ya empiezan las defunciones por inanición y por eso el silencio se convierte en estruendo.
De momento hay galeristas que siguen cumpliendo años, y esta semana Fúcares cumple 25 años, suficiente tiempo como para haber asentado la trayectoria de muchos artistas, algunos ya no trabajan con ellos pero nadie puede ocultar sus orígenes, tiempo suficiente para demostrar como se hace una galería: con buenos artistas, con esfuerzo …y sin cerrar a pesar de las crisis. Y ahora a ver si todos podemos celebrar un añito más.
Publicado en http://www.exit-express.com/home.php?seccion=opinion
Carla Andrade. http://carlafernandezandrade.com/
(Fuente: carlafernandezandrade)

